środa, 10 czerwca 2015

2 rozdział

Ale , gdy chciałam otwierać klamkę ...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Otwierałam już powoli klamkę od sklepu nagle jakiś piany alkoholik zaczął mnie obmacywać od tyłu ciągnął mnie z całej siły w jakieś miejsce .
 Zaczęłam wołać na cały głos  pomocy , pomocy !!! niech mi ktoś pomoże !!! i zaczęły mi już powoli lecieć łzy jedna po drugiej , ale postanowiłam , że  dam radę i się wydostanę z jego uścisku , ale to nic nie dało znowu zaczęłam wołać kogoś po pomoc i przybiegł mi na pomoc jakiś  chłopak jak na mojego oko jest w moim wieku .
- Proszę pomóż mi  błagam cię - zaczęłam krzyczeć w jego stronę . Ale to na nic bo chyba sam się wystraszył i uciekł .Zaczęłam mówić sama do siebie :
- Ooo na pewno nie dam mu za wygraną . Więc zaczęłam go kopać z całej siły ,  waliłam pięściami wszystko co się dało.
I po chwili wydostałam się z jego uścisku bez zastanowienia się zaczęłam uciekać . Nawet nie chciało mi się już pić , ale z całej siły jak tylko mogłam biegłam w stronę domu tak szybko biegłam aż nie zauważyłam małego , brudnego pieska niestety , ale go przewróciłam jak biegłam i od razu się wróciłam i postawiłam na ziemię nikogo w pobliżu nie było martiłam się co z nim zrobić przecież nie zostawię go tutaj tak całkiem samego . Wzięłam małego pieska na ręce i ruszyłam przed siebie a mianowicie do parku tam musiałam sobie wszystko przemyśleć na spokojnie usiadłam sobie na ławkę a piesek razem ze mną nie wiedziałam która godzina wiec spytałam się starszej pani :
- Dzień dobry przepraszam że przeszkadzam , ale nie wie pani przypadkiem która godzina
- A dzień dobry chwileczkę sprawdzę
- dobrze - powiedziałam
-  Godzina jest 11:00
- dziękuję bardzo do widzenia  miłego dnia życzę
- do widzenia tobie również życzę ci moda damo miłego dnia
I tak właśnie zakończyła się moja rozmowa z tą przemiłą panią , ale znowu sobie usiadłam na ławkę byłam bardzo smutna a zarazem miałam mętlik  w głowie czy powiedzieć mamie co się dzisiaj rano mi przytrafiło z jednej strony bym powiedziała a z drugiej nie sama już nie wiem co mam robić a tu jeszcze do tego wszystkiego ten pies .
Po 20 minutach byłam już w domu otworzyłam  tylko drzwi  i weszłam  widziałam od razu , że coś jest nie tak zachowywali się inaczej niż zwykle  coś tam sobie mówili między sobą , ale gdy zauważyli mnie od razu zapadła cisza  jagby nigdy nic oczywiście  nie obeszło się bez pytań typu : co to za pies , skąd go masz itd.
Po naszej rozmowie powiedzieli mi tylko tyle :
- No nic musimy coś zrobić z nim przecież nie może z nami być - powiedział tata
- Ale co ? - zapytałam
- Teraz pójdziesz z nim na podwórko umyjesz go , nakarmisz i pobawisz się z nim trochę ja naszykuję dla niego coś do spania i zadzownię do weterynarza czy mogę przyjść z nim na kontrol - powiedziała moja mama .
Wziełam tylko psa i poszłam zrobić to co mi kazała moja mama , ale  po dwóch godzinach zrobienia wszystkiego  co mama kazała to już  padam na kolana brak sił , Udałam się do mojego pokoju oczywiście  psa zostawiłam na podwórku niech sobie pobiega . Wziełam na swoje kolana mojego laptopa i weszłam na różne strony internetowe po przeczytaniu wszystkiego i dowiedzeniu się nowych wiadomości o sporcie udałam się do kuchni po coś do picia chciałam już iść , ale mama mnie zatrzymała i powiedziała :
- Martina siadaj już jest obiad
- dobra już siadam a pomóc ci coś ? - spytałam
- nie musisz już wszystko zrobione  a potem musimy z tatą poważnie  z tobą porozmawiać
Po naszym wspólnym posiłku i posprzątaniu tata powiedział mi żebym przyszła do salonu musimy porozmawiać już się szczerze bałam co oni od demnie chcą i tata zaczął ...
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Już mamy 2 rozdział mam nadzieję że wam się podoba i proszę o komentarze MOŻNA ANONIMOWO więc 4 komentarze następny rozdział dacie radę wierzę w was :)





6 komentarzy: